Półrocze koncertowe, prawie koniec roku szkolnego

Przy pięknej, letniej pogodzie udało się sfinalizować najtrudniejsze logistycznie przedsięwzięcie koncertowe tego roku - dwa koncerty Tatrzańskiej Orkiestry Klimatycznej z muzyką polską i słowacką. Jak tylko powstał pomysł polsko-słowackiej współpracy muzycznej, od razu wymyśliłem koncerty TOK u nas i na Orawie, a pani Kreiner to podchwyciła, wyszukała na Słowacji nuty i solistkę, no i dołączając swoje wcześniejsze opracowania utworów polskich kompozytorów - zestawiła zgrabny godzinny program. I wtedy okazało się, że "projekt" nie finansuje profesjonalnych koncertów, a jedynie działania amatorskie. Udało się przekonać Muzeum by wysupłało pieniądze na działania profesjonalne również - i wtedy koszty Orkiestry okazały się większe, niż przewidywaliśmy. Zmieniliśmy więc zamiary, zamiast 4 koncertów planując tylko dwa, i wówczas usłyszałem, że w zasadzie w ogóle te występy w programie "projektu" nie mogą mieć miejsca. Pod koniec marca jednak udało się zaklepać pieniądze, no i koniec końców do koncertów doszło, i to z wielkim sukcesem artystycznym - w sobotę w Miejskiej Galerii w Zakopanem, w niedzielę - na Zamku Orawskim. O ile ten pierwszy był pod względem organizacyjnym perfekcyjny, przyszło mnóstwo ludzi i to bardzo znaczących, a całe miasto było wręcz oblepione plakatami - to na Orawie było, łagodnie mówiąc, nieco gorzej. Informacja prawie żadna, brak wydrukowanych programów koncertów, zapowiedź tylko zupełnie formalna (choć przyjęcie bardzo ciepłe i serdeczne!), a najbardziej dziwne było to, że nikt nie powiedział tam ani słowem tego, że finałowym utworem koncertu jest Orawa Kilara i w ten sposób Orawa w sercu Orawy, na Zamku Orawskim, wykonana po raz pierwszy przeszła kompletnie niezauważona. Dla Słowaków, oczywiście, bo Polacy w większości słyszeli o tym utworze w sobotę to, co ja mówiłem, prowadząc koncert. Nie mogli nawet tej Orawy sami zauważyć, jako że nie ma w niej ani jednej prawdziwie orawskiej nuty, tylko tytuł wiąże się z tym regionem, a tytułu nikt nie wymienił...

Najważniejsze jednak, że się udało i się podobało. Po koncercie zaprosili nas Słowacy na lampkę wina, mogłem się nawet napić troszkę, bo Michał prowadził. Teraz koncert mamy dopiero 9 lipca, potem w 2 połowie lipca Towarzystwo robi Dni Muzyki, w sierpniu dwa koncerty i 3 października ostatni przed przerwą. Może jeszcze jeden zrobimy, bo wymyśliłem, że może uda się przeciągnięcie terminu remontowego zamknięcia Atmy do 6 marca. I może wtedy zrobimy koncert zamknięcia, taki finisaż 36-lecia "starej Atmy". Z Kają? Ona grała na otwarciu...

Jutro rada pedagogiczna klasyfikacyjna, zapewne będzie w żałobnym nastroju, bo konkurs na dyrektora ZPSA wygrał nowotarski pianista Marek Ciesielski, a nie wysunięta przez Radę dotychczasowa dyrektorka Justyna Jasiorkowska. Rzeczywiście, jakaś epoka w życiu szkoły się kończy, druga już po odejściu Lidki, ale tak to jest z epokami: przychodzą i odchodzą. Taka jest zresztą poetyka konkursów i rozmaitych innych zawodów: nawet na corridzie nie zawsze wygrywa torreador... Jak startujesz w konkursie, to musisz dopuszczać to, że istnieje ewentualność, że przegrasz. Oczywiście, są różne konkursy i różni jurorzy, ale skoro zgadzamy się stanąć przed takim a nie innym jury i jeśli procedury nie zostały złamane (co naturalnie podlegałoby zaskarżeniu) - to już się nic nie da zrobić, jak sądzę.

W Atmie też sytuacja niejasna: w przyszłym roku muzeum będzie zamknięte, bo 1 kwietnia zaczyna się remont i modernizacja. Ma trwać do 1 października. Mam nadzieję, że 2012 roku... Gdzie w tym czasie pójdą nasze zbiory? Co z personelem? Ja mam robić projekt nowej ekspozycji. OK, ale na jakich zasadach, kto i jak przeprowadzi kwerendę? Podobno mam też w roku zamknięcia robić koncerty w Zakopanem, pod firmą "Atmy". Gdzie i za jakie pieniądze? Mam też napisać scenariusz strony internetowej, do której zostanie przeniesiona "stara Atma"....

Nie wygląda więc na to, że w najbliższym czasie będę się nudził. A jakby nawet to są jeszcze do napisania trzy rzeczy: Wariat, Zakopane ulicami i Podtatrze - południe.

A propos. Pisałem że "Podtatrze" nasze poszło do druku 7 czerwca? To kłamałem. Dziś dostałem jeszcze coś do korekty... Mam nadzieję, że to już naprawdę koniec i książka wreszcie się kiedyś ukaże, strasznie mi głupio się wciąż tłumaczyć tym, co to ich namawiałem, żeby tę wspaniałą pozycję zakupili...

A następna impreza:

Poprzedni zapis

Powrót do strony głównej