Maciej Pinkwart

Grecja 2026

Słoneczny patrol

 

Prom z Eginy11. Argolida, pierwszy przejazd

 

18 czerwca 2026, czwartek. Ogarniamy wszystko wyjątkowo sprawnie i niepotrzebnie szybko, bo na promowisku w egińskim porcie meldujemy się prawie godzinę przed czasem. Upał, słońce, brak informacji o tym, skąd w zasadzie nasza jednostka odpłynie. Ale w sumie Egina to nie Hamburg, jakoś odróżnimy nasz prom od innych. Nie ma ich zresztą jeszcze zbyt dużo. Nasz prom nazywa się Phivos, co się miło kojarzy w to czerwcowe południe, ale jakoś się spóźnia. Wreszcie przypływa i nadrabia spóźnienie szybkością boardingu. Bilety Renata kupiła jeszcze w Polsce i rozesłała Michałowi i mnie WhatsAppem. Mamy to w telefonach, więc tylko migamy QR-kodami przez okno samochodu, wjeżdżamy (skomplikowany podjazd po galeryjce na półpiętro i zwrot z powrotem na dole tak, by samochód stanął przodem do wyjazdu, skóra nam trochę cierpnie, ale Michał jako doskonały kierowca pokonuje wszystko z zimną krwią i uśmiechem na twarzy. Zostawiamy naszego fiata tipo na dole i wchodzimy do przestronnego i wypełnionego może tylko do połowy salonu z klimatyzacją, barem i panoramicznymi oknami. Odjazd i za chwilę płyniemy pomiędzy Eginą a niewielką wysepką Agistri, kierując się do Methany. Teoretycznie jest to półwysep, bo połączony z Peloponezem wąskim przesmykiem po stałym lądzie, ale w praktyce – to samodzielna wyspa. No, wysepka raczej. Ale zanim tam wylądujemy, mamy prawie 45 minut odpoczynku.

Zastanawiam się, jak radzą sobie w tych internetowych czasach starzy ludzie, których w Grecji przecież nie brakuje. Z tymi wszystkimi biletami przez sieć, QR-kodami, telefonami choćby. Cóż, może jakaś cyfrowa Atena pomaga?

Lądujemy, wyjeżdżamy i natychmiast się zatrzymujemy. W nos bije szalenie mocny zapach siarkowodoru. Parkujemy przy opuszczonych termachMethana uzdrowiskowych, które od ulicy oddziela spore jezioro solanki siarkowej.

Wyspa – dobra, nie wyspa, półwysep – Methana to w całości dzieło aktywności wulkanicznej. Na jej terenie było 30 wulkanów – ale nie ma się co obawiać – ostatni wybuchł w III wieku p.n.e., o czym donoszą nam Owidiusz i Strabon. Oczywiście, to że ostatnio coś tu wybuchło ponad dwa tysiące lat temu nie znaczy, że nie wybuchnie pojutrze, albo dziś. To, co widzimy przed sobą, to pozostałości dawnych zabudowań uzdrowiskowych, które działały tu pod egidą Państwowej Greckiej Organizacji Turystycznej w latach 1917-1930, Trizinpotem próbowano oddać je w ręce prywatne, kilka przedsiębiorstw uruchamiało uzdrowisko, wreszcie w 2017 r. klasycystyczne budowle opustoszały i teraz tylko mleczno-biała woda o intensywnym zapachu siarki w basenach między szosą a zabudowaniami przypomina o dawnej tradycji.

Woda siarkowa o temperaturze 28-34o C wypływa też ze szczelin wulkanicznych wprost do morza, koło portu Sfagia, gdzie można się kąpać bezpiecznie i za darmo.

Nie kąpiemy się. Zatykamy nosy, wsiadamy do auta i ruszamy dalej, wjeżdżając wąskim przesmykiem na Peloponez. Pierwszy przystanek to Trizin. To właśnie tutaj, w myśl lokalnej legendy, miał się urodzić heros Tezeusz, późniejszy bohater ateński. Tutaj też chyba miał zginąć jego syn Hippolit, uciekający rydwanem przed niesłusznym gniewem ojca, po fałszywym oskarżeniu o próbę gwałtu przez nieszczęsną Fedrę. Renata i Michał idą zwiedzać Diabelski Most, ja – ponieważ podejście jest dość strome – zatrzymuję się przy drodze i przysiadam w cieniu koło wejścia do ruin zamku, w części nazywanej Wieżą Tezeusza. Nie ukrywam, że niektóre fragmenty mitycznej biografii tego bohatera podobają mi się ogromnie, choć uważam go za człowieka, bardzo niesprawiedliwie potraktowanego przez los

Diabelski Most leży w górze wąwozu, brzegiem którego biegnie coraz bardziej stroma ścieżka. Wspinanie ułatwiają liny-poręczówki i drewniane stopnie. W wąwozie są spore rozlewiska – w jednym, szczególnie rozległym, można pływać i kąpać się w krystalicznie czystej wodzie. Most jest jeszcze wyżej.

Przeprawę przez płynącą wąwozem rzekę Damalas miał rzekomo zlecić miejscowemu architektowi turecki pasza – pod groźbą ścięcia budowniczemu głowy. Kilkakrotne próby nie dały efektu. Budowniczy już był gotów iść na szafot, gdy pojawił się u jego boku diabeł, który w zamian za duszę inżyniera obiecał pomoc, a nawet doraźne bogactwo. Most został zbudowany, a buWążdowniczy otrzymał wielki dzban pełen złotych monet, z których wszakże mógł skorzystać dopiero za sześć lat. Pasza darował mu życie i sowicie nagrodził i inżynier przez sześć lat cieszył się nie specjalnie zasłużoną sławą, po czym udał się po swój dzban monet, ukryty w okolicach Diabelskiego Mostu. Ale diabeł już tam czyhał na niego z cyrografem, zerwał się wielki wiatr i porwał budowniczego do piekła. W tym samym czasie nad miastem rozpętała się wielka burza, piorun uderzył w jego dom i zginęła cała jego rodzina. Niełatwo jest być inżynierem.

A most ocalał.

Ale nie dowiem się, jak wygląda, bo okazuje się, że na dojście tam trzeba przeznaczyć dobrych kilka godzin – więc Renata i Michał poddają się i schodzą z powrotem do miejsca, gdzie zaparkowaliśmy auto.

A ja sobie siedzę na schodach wieży Tezeusza. W pewnym momencie słyszę szelest i widzę, jak spośród liści wyłania się niewielki może półmetrowy wąż z niewielką główką i złowieszczą zygzakowatą pręgą nagrzbiecie. Nie zastanawiam się czy może mnie ugryźć – po prostu siedzę bez ruchu, a żmija – tak sądzę – mija mnie w odległości może pół metra i zadziwiająco szybko wspina się w górę po schodach, po czym kilka metrów wyżej znika między kamieniami. Na wszelki wypadem zmieniam miejsce i już od tej chwili czujnie rozglądam się wokoło. Następny wąż się już nie pojawia. A ja zastanawiam się, jak beznoga żmija zdołała pokonać strome schody pod górę, podczas gdy ja, dwunożny, ledwo z nich schodzę w dół…

Wsiadamy do auta i po godzinie parkujemy przed hotelem Arkadia w Tolo. Kolacja w znanej nam z poprzednich pobytów restauracji Maria i wieczór przy winku na balkonie, z widokiem na Zatokę Argolidzką i małą wysepkę Koronisi, która zamyka perspektywę.

Tolo

Spis treści

C.d.n.